De viering van doopsel, huwelijk en uitvaarten binnen de parochie
Voor de beleving van ons katholieke geloof is de relatie met onze parochiegemeenschap erg belangrijk, ja onmisbaar. In de parochie wordt je geloof gevoed en opgebouwd door de viering van de sacramenten (m.n. van de Eucharistie), door de verkondiging en verdieping van Gods Woord en door de broederlijke verbondenheid met de medegelovigen onder de herderlijke leiding van de pastoor.
In de parochie mag je aldus ervaren dat je er in je leven, met al zijn vragen en noden, niet alleen voor staat, maar dat je gedragen wordt door de barmhartige liefde van Jezus Christus, die tot ons komt in de verschillende activiteiten van de plaatselijke geloofsgemeenschap. Zo wordt, door de vieringen en activiteiten van de parochiegemeenschap, jouw persoon a.h.w. uitgetild boven de beperkingen van je kleine "ikje" en in een duurzame (zelfs eeuwige) verbinding gebracht met God en medemensen. En vanuit deze inspiratie en verbondenheid die je in de parochie ontvangt, mag je zelf ook weer jouw deel bijdragen aan de opbouw van die parochiegemeenschap.
Tegen deze achtergrond is de eigen parochiegemeenschap de normale plaats voor het ontvangen van de sacramenten van doopsel, vormsel, eucharistie, huwelijk en ook voor het vieren van de uitvaart. Die eigen parochiegemeenschap wordt allereerst bepaald door de plaats waar je woont, maar in onze mobiele samenleving kan dat ook de parochiegemeenschap zijn waar je het meest thuis voelt en waar je je dan ook vrijwillig laat inschrijven. Zo'n inschrijving is geen formaliteit. Het betekent dat die bepaalde parochie dan jouw geestelijk "thuis" is, waar je regelmatig deelneemt aan de vieringen en activiteiten, en waar je zo een band opbouwt met je medegelovigen en met de pastoor en zijn medewerkers. Het betekent ook dat je je medeverantwoordelijk voelt voor de voortgang van het kerkelijk leven naar de toekomst toe, bijvoorbeeld door je als vrijwilliger in te zetten voor bepaalde taken en/of via de actie Kerkbalans bij te dragen in de financiële onkosten. Tenslotte vraagt het horen bij een parochie ook een stuk geduld in het liefdevol verdragen van elkaars eigenaardigheden en tekortkomingen.
Deze grote en onmisbare waarde van de parochiegemeenschap wordt door velen helaas nog niet ten volle beseft en naar waarde geschat. Zo gebeurt het soms dat mensen, die niet in de parochiegemeenschap wonen en die er ook geen directe band mee hebben (noch van plan zijn om die in de toekomst te onderhouden), toch menen het kerkgebouw en de inzet van pastores en vrijwilligers te kunnen "claimen". Als hieraan zou worden toegeven, zou niet alleen de parochiegemeenschap en de katholieke kerkopbouw worden uitgehold, maar zou ook de energie van het beperkte aantal vrijwilligers en pastores in onze parochie worden overbelast en op een inefficiënte en onvruchtbare wijze worden misbruikt.
Om die reden verwijzen wij mensen, die een beroep doen op het pastoraat van de kerk (bijvoorbeeld rond doopsel, vormsel, huwelijk en uitvaart) altijd door naar de parochie waar ze wonen of naar de parochie waar ze zich hebben ingeschreven en geëngageerd. Laten degenen die zich in onze parochie en kerkgebouwen thuisvoelen zorgen dat ze bij ons zijn ingeschreven.
Leve de parochiegemeenschap!
Plebaan G. van Rossem
